ایستاده بود و با چشمایی پر از اشک به دریا خیره شده بود

دلش حسابی گرفته بود

دلی که ...دلی که پر از درد بود

هر چی اشک بود ریخته بود

هر چی آه بود کشیده بود

و هر چی تنهایی بود با چشماش قسمت کرده بود

دیگه طاقتی نبود برای موندن که پر بود از دردتنها بودن

آروم اشک میریخت و صورتش خیس بود از شبنم چشماش

آخه اونقدر پر از بغضای نشکسته بود که اگه می شکست ...

با گوشه آستینش اشکاشو پاک کرد

به دریا زل زد

فریاد زد :

( اگه کسی اشک ریخت دلش شکسته )

یه قدم برداشت و آب رو پاهاش نشست

دوباره داد زد :

(اگه صورتش از اشک خیس شد خیلی تنهاست )

یه قدم دیگه برداشت و آب تا زیر زانوهاش نشست

( اومدم با همه غمام

اومدم با یه دنیا تنهایی

اومدم تا منو تو خودت جا بدی)

آب به بالای زانوهاش رسیده بود

( تو بهش میگی من دوستش داشتم نه؟

تو میگی من چقدر منتظرش بودم نه؟

اشک چشمامو نگه میداری تا اگه اومد به پاهاش بوسه بزنن مگه نه؟

اگه اومد و دلش گرفت ...

اگه اشک ریخت ...

تنهاش نمیذاری مگه نه؟ )

تا کمر تو آب بود دیگه داد نمیزد و آروم با دریا زمزمه میکرد

( دیگه چیزی نمونده تا دلت پر بشه از غمای من

امشب خیلی آرومی ،نکنه تو هم مثل اون خوابی؟

نمیدونی وقتی میخوابه چقدر ناز میشه

مثل یه فرشته میمونه پاک و بی ریا...)

آب به زیر سینه هاش رسیده بود

( قلبمو لمس کن

ببین چقدر غم داره

ببین چقدر درد داره

میتونی فرشته منو اون تو ببینی

اینقدر نگهش داشتم تا امشب به تو هدیش کنم

قول بده عشق اونو تا ابد تو سینه نگه داری ...)

آب به شونه هاش رسیده بود

دستامو بگیر

اینا همون دستایی هستن که دیگه اونو ندارن

دستایی که فقط 3 دقیقه لمسش کردن و یه عمر پر بودن از عشقش

دستایی که بوی اونو دارن

دستایی که دیکه خسته شدن از اشک چشمام

تا گردن تو آب بودو موجا به صورتش سیلی میزدن

اگه اومد بگو اشک نریزه

بگو دلش نگیره

فقط به یاد اونوقتا که بهم میگفت دیونه یه بار دیگه بهم بگه : دیونه

امشب هیچکی نیست اینجا

مهمونای نوروزی رفتن و دریا دوباره به آرامش شبونش رسیده

چه عاشقونه زیر سیاهی شب آروم نجوا میکنه

یه ماه زیبا تو آسمون با یه عالمه ستاره که هر کدومشون یه صاحب دارن رو زمین

روصخره های اون طرف یکی یه پتو کشیده رو سرش و خوابیده

و من اینجا ...

نشسته بر دلم غمی ،فراتر از فسانه هم

به درد مبتلا شدم ، به زخم بی نشانه هم

دوباره رنج میدهد، خیال گم شدن مرا

هراس تلخ زندگی ، غروب هر کرانه هم

پرنده ای شکسته پر به کنج آشیانه ام

که رفته یادو خاطرم ،خیال آب و دانه هم

                                                                                    بندرعباس ،لب دریا 16/1/85                                                                            

                                                                      ساعت:3:35 شب